انار ... به انار

                    یلدا ... تا  یلدا

                    چرخ ... به چرخ

                  انار, یلدا ... بچرخ

ما ترک ها ؛به آن می گوئیم چیل له.

یلدا برای من نام یک دختر است . پیچ, خیابان, ما؛ دختری زندگی می کرد نامش یلدا.نه زیاد چاق؛ نه زیاد لاغر .خیلی معمولی .مثل

خیلی دخترهای معمولی دیگر.یادم است وقتی می گفتند امشب شب یلداست فکر می کردم شب یلدا است.بعد فکر می کردم

امشب چرا شب یلدا است؟و شب یلدا؛ چه می کند یلدا؟فقط یک شب گذشت تا فهمیدم شب یلدا مال, همه است نه فقط یلدا.

نادانی کودکی, من به شب یلدا؛ همان یک شب بود.بعد از آن؛ شب های, یلدا پشت سرهم آمدند و رفتند.

یلدا ..پشت یلدا

و من ... به انار و پشمک و حلوا و آجیل ها ... خوش کردم روزگارم را.ندیدم چقدر آدمهای, دوست داشتنی, من؛ پشت,سر,

یلدا..رفتند.

از آن روز ها تا این روزها؛ انار, من؛ سال به سال با یلدا چرخید و چرخید و چرخید و دانه هایش؛ چون الماس های, سرخ, ستاره های سرخ

شب های یلدای من شدند.

چه خوب بود آن شب های یلدا

چه خوب بود ریش و سبیل های, سفید, پشمکی, من 

پسته های, لب بخند, من

نخود های, زرد, ریز, من

بادام های, شور وشیرین, من

شب های, بلند, یلدای, من

یاد پدرم .. خاطرهء مادرم. یاد عمه رنگی ام..یاد, همهء آن یادها به بلندای شب یلدا بخیر

یاد چیلله های, برفی ام یاد 

بغض های یلدایی ام؛ اندازه همه دانه های انارهایم ..تمام نمی شوند...و من .. تنها؛ میان اینهمه گذشته .. ایستاده ام.با موهایی چون

شاخه های درخت کهنسال ؛ بر تپه ای روی, سینهء تنهای, زمین .

                                                                                                                                                                                                                               پنجشنبه بیست و هشتم آذرماه هزارو سیصدو نود و هفت

گفتن ها و چشم قربان ها و با اسب آمدن ها و... بی اسب رفتن هایشان.حتی نامه هایشان ..که با خط, درشت, زیبا و کشیده شان ؛ می

نویسند و خود را از شازدگی ..می اندازند کسوت, عاشقی.

نمی دانم شما هم بانوی عمارت را می بینید یا نه..اما شازده ..کمی برای عاشقی درشت است و اسد...به گاه غم و خشم...به مظفر

نزدیک است  و فخرالزمان شکوه,سادهء دخترکان, قاجار را بسادگی پیش پای شازده و اسبش ... به بازی می گیرد.

سالهاست زندگی آن خوشی و لطافت, قدیم را ندارد.

آن پرده های, زیبای, قجری ..آن تشک های, سر, سفره های روز و شب.

آن دور, هم نشستن های, دور, سفرهء پراز نان و دیس های, بزرگ پلو..آن کوچک و بزرگ ها... لباس های خوش رنگ و نگار زنانه

.. جامه های, زردوز, سیاه, مردانه با کلاه هایی که بوی شرف می دهند و غیرت...و چشم هایی مثل سینه..ستبر؛ و چانه هایی زمخت و

تیره.آن همه بوی, قاجاری.. خود را داده است به سوسوی, زندگی, بی بار و بری ؛ که کسی را نمی خنداند و سپند شادی نمی افشاند

 می دانم .. روزگاری در آن سالهای, گذشته..زندگی کرده ام. من این را مثل کف, دستم می بینم.بی هیچ ابا و من و منی.

من آن سالهای, دور , سپری شده را؛ با جان ..زندگی کرده ام و هنوز؛ روحم را در آن زندگی ..جا گذاشته ام.

وقتی با آن جعبه سحر آمیز؛ به دنیای, گذشته ام باز میگردم... می فهمم چه چیزهایی را از دست داده ام.شادی های, قدیمی ام را . دانه

های, خوش رنگ, انگورهای, قاجار...انارهای, سرخ, درشت . نوکرهای, خانه زاد, با وفا و خدمتکاران, خوش سرو زبان دار, بلبل

زبان..حوض های آبی, گرد .. جیک جیک, گنجشک های, قدیم ... با آن صبح های, دل انگیز و ظهرهای, خواب آلود؛ و شب

های, پرآواز, زیر, نور, ماه ؛ و صدای, کشیده و غمناک, تار.... و رختخواب های, تو پر,حریر و لحاف های, سفید , کلفت.. با متکاهای قرمز,

ابریشمی ...و پنجرهء چوبی, باز ...و شاخه ای درخت ...که برگ هایش پشت آن...با نسیم ..می رقصند؛ و سایه هایش ..روی دیوار

آجری رنگ, خانه ... سایه می اندازد به خیال .

راضی ام..بی ریخت بازگردم به آن روزها.

بی شازده باشم آن سالها

به عشق, صدای کبک ها ...

و شکوه, جغد .

پای, آن پله ها..آن قدر می نشینم؛ تا روزی کلون, آن روزگار را باز کنم..و در دنیای, شازده ها ..فخرالزمان ها ... میرزاها ...

بانوها... های و هوی, بازارها ..و یال, اسب ها؛ گم بشوم.

آن روز زندگی خواهم کرد

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            چهارشنبه هفتم آذر ماه هزارو سیصدو نودو هفت