پا می گذاری خانه ای بزرگ و ساکت... ماتت می برد از صدای, خنده هایی که از سالهای, دور؛ هنوز می پیچد لابلای درخت هاو دیوارهای, آجر قرمزش

پشت میله های, قرمز, رنگ ریختهءقبرستان ... چشم می دوزی  سنگ به سنگ, گورهایی که خوابیده هایش؛ روزی روزگاری بودن شان دل های, پرامید من و تو بودند.

چرا هیچی همیشه کنارمان نیست؟

چرا دل, آدمی؛ اینهمه بی دل است و پاهایش؛ گاهی.. بی نای ترین پای, دنیااست؟

از کاسه تا آب 

از آب تا خاطره

از خاطره تا خانه

از خنده های, سال های, دور تا لا به لای درخت و دیوارها

پشت میله های قرمز, ریختهء گورستان

یک دنیا کاسه آب و خاطره و خانه و خنده های دور خوابیده اند

و من ...

باورم نمی شود که باورم می شود زندگی .. یعنی همین .

هرچه باشیم..خوب و بد. بودار و بی بو.راست و دروغ. صاف و ناصاف. کلک و بی کلک ... عاشق و بی عشق ..دیوانه و عاقل..همین است که هست

آخر, خطی ... باید پیاده شد و مانند سایه در مه ؛ رفت.

                                                                                                                                                                                                                                                                     شنبه چهارده بهمن هزاروسیصدو نودوهفت شمسی

می خواهی بپری؛ نمی پری .

می خواهی نگاه کنی ؛ گمش کردی.

می خواهی عاشق بشوی ؛نمی شوی.

می خواهی به خزی.نمی خزی .

می خواهی مثل قدیم ها بشوی..ولی نمی شوی.

چقدرررر می خواهی ی ی؟

وقتی نمی توانی؛ چه فایده بمانی؟

گاهی آدم اسیر, این همه خواستن ها و نتوانستن ها می شود. آن قدر که همهء توانستن ها از یاد می روند و فراموشی؛ تلخ ترین شیرینی,خوشمزهء آدم می شود.

تو هر قدر از عمرت می گذرد سخت تر می شوی .یک وقت هایی ؛وسط, همهء این سختی ها؛ بچه گی می کنی.

دنیای ما ؛ قصهء مادربزرگ ها نیست .

فقط تو نمی سازی.باید یکی بیاید...دو تای, دیگر ..سه تا مثل, هم. باید خیلی ها بیایند بروند؛ تا بسازی.یادت باشد ساختن؛مثل درست کردن,؛ یک سایه است.

خاک, نرم ..

باران ..

آفتاب, گرم..

دانه های, خوب..

آب

نگاه ... .... ؛ می خواهد.

دست, مهربانی که روی, موهای, طلایی, پرپشت, گندم زارها بکشی.

یک چیزی می خواهد شبیه, باد, ساکت .. در دل, غروب؛ تا انتهای, شب.

و دلی گرم ..

روحی تشنه؛ و مهربان.

وحشی هم باشی..باید به مهربانی وحشی گری کنی.

آن وقت ساخته می شود.

آن وقت؛دانه ها قد می کشند

و باد؛ .... بازی می کند؛ لابه لای, دست و پای, خوشه های, دوست داشتن ...

و همه این ها ...

می شوند زندگی. 

گاهی باید در سکوت حرف زد.ساکت..راه رفت..داد کشید..خشمگین شد..و مهربان؛ ساکت شد. 

خسته ام از این همه باید و گاهی ها.از اینهمه هیس ها .آسه بیا..آسه برو ها...از این همه نتوانستن ها... آن قدر که دلم می خواهد؛ هیچوقت

کسی درم را؛ در نزند.

کاش؛ همه .. فراموشم می کردند.

کاش؛ همه از من بدشان می آمد و نفرتاز من؛ تمام وجودشان را می گرفت ..آن قدر که هیچوقت یادشان نمی افتاد؛ منی هم؛ هستم.

چقدر به این شدن نیاز دارم.

به این گونه شدن و این گونه شدن و این گونه شدن.

خسته ام عزیز جان؛ خیلی خسته.

                                                                                                                                                                                                            چهارشنبه چهارم بهمن ماه هزارو سیصدو نودو هفت شمسی

نمی دانم کی هستی؛ اما می دانی... یک وقت هایی؛ آدم... دلش ته, آن پستوی, قدیمی و غبار گرفتهء دلت را می خواهد؛ که نیست.حتی ترمه آبی رنگ را؛ نمی دانی کجا گذاشته ای ولی بویش ..دیوانه ات می کند. سالها است آرزوهایم را قاب کرده ام .سالها است دلم؛گاهی خیلی زیاد برایش تنگ می شود. تا حالا شده حس کنی خیلی بیشتر از آن چه که باید باشی..هستی؟حتی تنهایی هات زیاد شدند .نه اینکه بترسی از تنهایی ها ..نه. از سکوت, بی صدای, حس هایی که یک عمر با تو آمدند و هنوز هم؛ رفیق, همهء پایت هستند.

نمی دانم؛ چرا هنوز هم .. تمام نشده ام. تا جایی که یادم است هیچ بدهی به این روزگارم ندارم. چیزی هم نمی خواهم. دوست داشتم همه سرشان تو کار خودشان باشد و تنه کسی ..نخورد تنهء من.

می دانی... خوشی ها..نمی خواهم. من خوشم. با همه نداشته هایم خوش, خوشم. خیلی وقت ها نداشتن همان خوشی است.

دیشب ..قاب عکسم را نمی دانم چی شد؛ تنگ؛ دلم گرفتم و فشردم سینه ام. آن قدر که داد حس ها هم در آمد .من ماندم ..قاب عکسم.

                                                                                                                                                                                                                                     سه شنبه دوم بهمن ماه هزارو سیصدو نودو هفت شمسی